Featured Image
Featured Image
Featured Image
Sale!

Kholghiyat خلقیات ما ایرانیان

جمال زاده در تألیف این کتاب، آرای ایرانشناسان ایرانی و خارجی را در قالب سلسله مقالات مورد توجه قرار می‌دهد.یک نفر ایرانی امروز از بسیاری جهات و به خصوص از لحاظ اخلاق(خلقیات)تفاوت های زیادی با ایرانی دیروز و پریروز ندارد.

در کتاب صفات پسندیده ای از جمله با هوش، خون گرم، با عاطفه و خوش صحبت ذکر شده است.

در سلسله مقالات کتاب،صفات بدی در حق ایرانیان از جمله دروغ، خودپسندی، متقلب، حریص، متملق، منافق و دورو، لاف زنی و خودخواهی ذکر شده است که البته در توصیف ایرانیان صفت دروغ گویی و دورویی در بیشتر مقالات کتاب وجود دارد.

در بحث خلقیات ما ایرانیان،صفات بد بر صفات خوب می چربد. البته بسیاری از خوبی ها و بدی ها و زشتی ها و زیبایی ها نسبت به زمان و مکان متفاوت و تغییر پذیر است. صفات خوب ما ایرانیان(با استعداد، مجلس آرا) که در کتاب ذکر شده،بیشتر جنبه ظاهری دارد و ربط چندانی به احوال باطنی(اخلاق)ندارد.

عقاید و آرا بیگانگان و ایرانیان در حق ما را می توان به ۴ قسمت تقسیم کرد: اول آنچه قدیمی ها(یونانیان و رومیان) در حق ما گفته اند. به عنوان نمونه هرودوت در حق ایرانیان چنین گفته است:«ایرانی مجاز نیست از چیزی که عملش قبیح و غیر مجاز باشد سخن براند و در نظر آنها هیچ چیز شرم انگیز تر از دروغ گفتن نیست.از دروغ گذشته قرض کردن هم در نزد آنها بغایت زشت و مکروه است و برای این زشتی علتی که بیان می کنند.این است که می گویند آدم مقروض گاهی مجبور می شود دروغ بگوید.» دوم آنچه اشخاص غیر فرنگی(ترک، عرب، تاتار) در حق ما گفته اند.به عنوان نمونه غازی غرای خان تاتار از دودمان چنگیز در حق ایرانیان چنین بیان کرده است: «تا بوده غم و شادی و حرمان بوده زینگونه گذشته تا که دوران بوده ما تجربه کردیم که در ملک شما راحت همه در قلعه و زندان بوده» سوم آنچه فرنگی ها در قرن های اخیر در حق ما گفته اند.به عنوان نمونه مولف از قول مورخ انگلیسی سایکس درباره ایرانیان نقل می کند: «با مطالعه در تاریخ ایران علل و اسباب پاره ای از جنبه های اخلاقی ایران و علی الخصوص این بی اعتنایی کامل آنها به راستگویی و حقیقت گویی روشن می گردد و علت واقعی همان چیزی است که آرتور دو گوبینو آن را “کتمان” تعبیر نموده است. کتمان حکم نقاب(ماسک) دارد و عبارت است از رغبت مفرطی که ایرانیان عموماً به نفع و سود فوری دارند». چهارم آنچه اشخاصی از خود ما ایرانیان در حق هموطنان گفته اند.به عنوان نمونه میرزا آقاخان کرمانی در حق هموطنانش گفته است:«کمتر کسی از اهالی ایران است که میر غضبی نداند یا ستم و تعدی نداند.از طبقه حکام و وزرا گرفته تا حمال و بقال همه ستمگر و بی مروت و همه خونخوار و بی مرحمت و همه فریاد, دارند که چرا ما میرغضب باشی نیستیم و همه می خواهند ظالم منفرد و حاکم مستبد و جلاد باشی باشند.

 

رفرنس ویکی پدیا

مقدمه کتاب

Shipping Policy

All the products are Electronic and therefore there will be no shipping costs.

Refund Policy

Since the products are digital products, unfortunately, there are no refunds available.

Cancellation / Return / Exchange Policy

Since the products are digital products, there will be no return, exchange or cancellation available.

Reviews

There are no reviews yet.

Be the first to review “Kholghiyat خلقیات ما ایرانیان”

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Editorial Review

خلقیات و اخلاق عمومی جامعه در تاریخ اجتماعی، حوزه‌ای جذاب برای برخی اندیشمندان و تاریخ‌نگاران به ویژه سفرنامه‌ نویسان بوده است. برآیند کلی اخلاق عمومی جامعه ایران در دوره‌های گذشته از دریچه سفرنامه‌ها اکنون مورد توجه ما است. برای تعیین یک نقطه آغاز برای بررسی خلقیات ایرانیان در گذشته بر اساس منابع تاریخی ایرانی و غیر ایرانی، از تعبیر جمال‌زاده وام می‌گیرم که در کتاب «خلقیات ما ایرانیان» نوشته است این بررسی «همیشه شیرین و دلپسند نیست و چه بسا مزه تلخی دارد» و باز به روایت وی «خوانندگان را ملول و مکدر می‌سازد». این مساله از کجا ریشه می‌گیرد؟ خلقیات ایرانیان در تاریخ، از زمانی برای ما به یک «مساله» تبدیل و به تعبیر فرنگی‌ها پرابلماتیک شد که خویش‌کاوی کردیم. شاید نخستین نقطه‌هایی که ایرانیان در پی آن شدند ببینند چه شد كه اینگونه شدیم، گفت‌وگوی مشهور عباس میرزا، ولی‌عهد فتحعلی‌شاه قاجار قاجار باپیر آمدی ژوبر، جهانگرد فرانسوی و سفیر ناپلئون بناپارت در عثمانی و ایران بوده است. او نقل می‌کند یک‌بار در گفت‌وگو با عباس میرزا برای پیروزی‌هایی که در ایروان به دست آورده بود، به او تبریک گفتم. عباس میرزا اما گفت من که خودم می‌دانم ماجرا از چه قرار است، تلاش‌های من در برابر روس‌ها مانند امواج دریا است که به صخره می‌خورند. در اين بررسى این که ما مساله را چه می‌بینیم، یک موضوع است که باید بیابیم و این که آیا پاسخ‌هایی که اکنون می‌دهیم درست است یا نه، موضوع دیگر است. مساله‌ای که در خلقیات مهم است، اگر به سفرنامه‌ها برگردیم و از جمال‌زاده شروع کنیم، آن است که شواهد تاریخی نشان می‌دهد بسیاری از چیزهایی که اکنون در خودمان می‌بینیم، در گذشته ما ریشه داشته است .کتابی عربی به نام «کخه بابا» نشان می‌دهد همان چیزی که در جامعه خودمان می‌بینیم در جوامع عربی نیز هست؛ در دیگر جوامع نیز احتمالا وجود دارد. ببینید! پیمایش‌های ضمنی ما نشان می‌دهد بیش از 75% مردم معتقدند دروغ در جامعه رواج دارد.

رفرنس ویکی پدیا